Autor Andrzej Minkiewicz

Prawa autorskie zastrzeżone

SIATKÓWKA

Piłka siatkowa była po wojnie jedną z najpopularniejszych dyscyplin sportowych w Elblągu. Uprawiano ją intensywnie w każdej szkole, drużynami siatkówki chlubiły się zakłady pracy. Przy Kołach Sportowych powstawały sekcje, w których prowadzono systematyczne treningi siatkarek i siatkarzy. Elbląskie zespoły rywalizowały w rozgrywkach w prowadzonych klasach wojewódzkich, startowały w turniejach. Z upływem czasu sytuacja przybierała coraz bardziej niekorzystny obrót. Drastycznym tego wyrazem była likwidacja sekcji, przekazywanie ich innym organizacjom sportowym. To zniechęcało zawodniczki i zawodników, bo nie mieli oni pewności do własnej sportowej przyszłości. Na szczęście nie brakowało w Elblągu prawdziwych pasjonatów dyscypliny, którzy nie szczędząc własnego czasu skutecznie zabiegali o powrót siatkówki do łask decydentów.

Na przestrzeni lat historię siatkówki  można porównać do sinusoidy. Były znakomite czasy, gdy Elbląg chlubił się I ligową drużyną kobiet, walką męskich zespołów o awans do II ligi, potem dyscyplina przeżywała regres. Ostatnio elbląska siatkówka ponownie wraca do sportowe wyżyny. Te ostatnie sukcesy, zwłaszcza  młodzieżowych drużyn skłoniły do przypomnienia i utrwalenia w pamięci elblążan historii dyscypliny w Elblągu.

Z pewnością w publikacji nie udało się przypomnieć wszystkich  faktów z historii siatkówki  w mieście. Stąd prośba do osób dysponujących materiałami faktograficznymi o nawiązanie kontaktu z nasza redakcją. Chcielibyśmy uzupełnić podane nazwiska imionami, zaprezentować archiwalne fotografie. Liczymy na Państwa pomoc.

1950 – 1956

Niewiele informacji pozostało z tego okresu. Wiadomo, że siatkarskie drużyny zaczęły funkcjonowanie przy Kole Sportowym „Stal” działającym przy Zakładach Mechanicznych Zamech. Bardzo dobre recenzje zbierała męska drużyna siatkarzy z Koła Sportowego „Stal-2” (powstało w 1951 roku) działającego przy Elbląskiej Fabryce Urządzeń Kuziennych.

W roku 1952 odnotowano uczestnictwo drużyn siatkarskich z Elbląga w turnieju o puchar CRZZ. Kobieca drużyna siatkarek zdobyła pierwsze miejsce w rozgrywkach o Puchar Polski w województwie. W powstałym w roku 1953 na bazie koła sportowego nr 47 EKS Start funkcjonowały żeńska i męska sekcje piłki siatkowej. W roku 1954, kiedy obowiązki sekretarza koła objął Jan Lubasiński, siatkarze uczestniczyli w rozgrywkach „B” klasy. Z czasem, rozwijającą się sekcję męską przekazano w roku 1955 do klubu sportowego Budowlani.

1957

Najlepszą drużyną siatkarek w „A” klasie została ekipa elbląskiego Startu. Zawodniczki zdobywając mistrzostwo uzyskały prawo walki o awans do II ligi. Trener Kazimierz Matys starał się jak najlepiej przygotować drużynę do walki o awans, ale pomimo olbrzymiej pracy zawodniczek i ambitnej walce nie udało się pokonać bardziej ogranych zespołów i na II ligowych marzeniach się skończyło.

Międzyszkolnemu Klubowi Sportowemu „Elbląg” przewodniczył Zenon Gidziński, sekretarzem był Witold Truszkowski, a skarbnikiem Danuta Cieniewska. Klub obejmujący swą działalnością wszystkie szkoły z terenu miasta umożliwiał uprawianie piłki siatkowej młodzieży. Trzon  drużyny dziewcząt MKS stanowiły dziewczęta z I LO i Technikum Ekonomicznego trenowane przez Danutę Cieniewską. Drużynę chłopców z Zespołu Szkół Budowlanych trenował Stefan Waśko. Areną sportową na której prowadzono treningi i rozgrywano mecze była sala I Liceum Ogólnokształcącego przy ul. Pocztowej.

1958

Mistrzostwo „A” klasy zdobyły siatkarki Startu Elbląg pokonując w ostatnim meczu sezonu 3:0 (15:6, 15:6, 15:10) MKS Sopot. Tym sukcesem zapewniły sobie udział w barażach o awans do II ligi. Po serii turniejów we wrześniu elblążanki świętowały wywalczony awans. W finale baraży o II ligę elbląski Start wywalczył drugie premiowane awansem miejscem za Motorem Lublin, a przed MKS Świdnicą i AZS Kraków.

Prezentujemy zdjęcie drużyny z tamtego historycznego wydarzenia.

II ligowy Start Elbląg, od lewej stoją: sekretarz klubu Górny, trener Kazimierz Matys, zawodniczki – Danuta Górska, Grzechnik, Rukujżo, Agata Wiczling, Krystyna Olesińska, Szczodrowska i RyszardaWojtczak.

Męska drużyna Startu na finiszu „A” klasy zajęła piątą lokatę w tabeli. W rozgrywkach uczestniczyły zespoły AZS, Spójnia, GKS Wybrzeże I b, Polonia – wszystkie Gdańsk, Kotwica Gdynia, Start Malbork, Zatoka Puck, Pogoń Lębork, Gryf Wejherowo.

Rozwiązano drużynę chłopców w MKS ze względu na brak zaplecza kadrowego. Mała ilość trenujących siatkarzy nie gwarantowała postępów. Natomiast siatkarki MKS plasowały się na wysokich miejscach w zawodach szczebla wojewódzkiego.

1959

W lutym rozpoczęły się II ligowe boje siatkarek Startu. W lidze obok elblążanek rywalizowały zespoły Baildon Katowice, Kolejarz Katowice, Budowlani Toruń, Orzeł Przeworsk, Stal Bielsko – Biała, Budowlani Opole i Motor Lublin. W inauguracyjnym turnieju rozegranym w Elblągu, II ligowy beniaminek pokonał Budowlanych Toruń 3:2, Odrę Opole 3:1 i Stal Bielsko Biała 3:1. Trener Kazimierz Matys po turnieju wyróżnił Danutę Górską, Krystynę Olesińską i Agatę Wiczling. Dobra passa nie opuściła elblążanek w drugim turnieju w Lublinie, gdzie pokonały 3:0 siatkarki gospodarzy Motor i zwyciężyły 3:2 Orła z Przeworska.

W drugiej rundzie II ligi elblążanki pokonały na turnieju w Bielsku Białej 3:0 Odrę Opole i uległy 1:3 gospodyniom Stali. W kolejnym turnieju siatkarki Startu ograły po 3:0 Motor Lublin i Orła Przeworsk i tym samym zdobyły mistrzostwo II ligi awansując do siatkarskiej ekstraklasy.

Historyczny awans do I ligi Start Elbląg wywalczył grając w składzie: Danuta Górska kpt., Krystyna Olesińska, Agata Wiczling, Ryszarda Wojtczak, Danuta Żakowicz, Teresa Pietrasiewicz, Jadwiga Chorążewicz i Tośka Matysowa. Trenerem drużyny był Kazimierz Matys.

1960

Siatkówka męska zdobyła uznanie u pracowników Zakładów Mechanicznych Zamech. Prowadzono rozgrywki między wytwórniami tego przedsiębiorstwa, a z czasem wyłoniła się grupa siatkarzy, którzy dążyli do konfrontacji z zespołami innych elbląskich zakładów pracy. Drużyna rozgrywała też prestiżowe pojedynki z reprezentacjami innych ognisk TKKF i z zespołami z zakładów pracy Malborka. Zakładową reprezentacją siatkarzy opiekowało się Ognisko TKKF Zamechu, które przekazało drużynę do ZKS Olimpii. Rolę menagera pełnił Eugeniusz Olszewski, a trenerką siatkarzy zajmował się Stefan Waśko, nauczyciel w-f z Zespołu Szkół Zawodowych Zamechu.

Mistrzostwo juniorek województwa gdańskiego wywalczyły siatkarki MKS Elbląg, a następnie zdobyły drugą lokatę w półfinale Mistrzostw Polski SZS w Bytowie. W zespole siatkarek grały wówczas Longina Krassowska, Krystyna Paczkowska, Bożena Kwiatkowska, Maria Żołądek, Janina Kuchta i Krystyna Wohl. Część z tych dziewcząt zasiliła kadrowo I ligową drużynę Startu, ale to nie pomogło, bo elblążanki po sezonie pożegnały się z I ligą .

1961

W trzydniowym turnieju w Elblągu, o mistrzostwo II ligi siatkarki Startu wygrały 3:0 z Motorem Lublin i AZS Lublin oraz 3:1 z AZS Białystok. Do zespołu gwiazd turnieju wybrano elblążanki Krystynę Olesińską i Danutę Górską. W ostatnim turnieju w Białymstoku elblążanki pokonały po 3:1 MKS Koszalin i Chojniczankę Chojnice i z pierwszego miejsca, bez porażki na koncie rozpoczęły batalię o powrót do I ligi. Na turnieju w Elblągu pokonały Kolejarza Katowice i Polonię Świdnica i po roku banicji powróciły do I ligi. Elblążanki grały w składzie: Danuta Górska, Maria Sztykel, Krystyna Olesińska, Longina Krassowska, Agata Wiczling, Jadwiga Chorążewicz i Teodora Matys. Trenerem siatkarek był Kazimierz Matys.

W Elblągu w tym czasie działalność w sekcjach siatkarskich prowadziły kluby Start (siatkarki I liga), LZS (siatkarki i siatkarze „A” klasa) i Olimpia (siatkarki i siatkarze „A” klasa). W MKS Elbląg z pracy z zespołem zrezygnowała Danuta Cieniewska, a brak dopływu nowych kandydatek na siatkarki sprawił, że w roku 1962 sekcję zlikwidowano. 

Kobieca drużyna Olimpii w meczu decydującym o prawo gry o II ligę pokonała 3:0 Olszynkę Gdańsk. Skład drużyny: Mieczysława Pieczysta,  Ryszarda Nojtczak, Bożena Kwiatkowska, Barbara Nastały, Lucyna Słowakiewicz, Teresa Matuszak, Zofia Boetcher.

Do reprezentacji Polski na mecz z Czechosłowacją powołano Danutę Górską z elbląskiego Startu. Jej koleżanki przystąpiły do walki o puchar PZPS. W pierwszym meczu wygrały walkowerem z Chojniczanką Chojnice, w drugim pokonały 3:2 AZS Kraków, z którym miały na drugi dzień rozegrać rewanż, ale do meczu nie doszło, bo akademiczki spakowały bagaże i wyjechały z Elbląga.

Dzięki wsparciu Rady Głównej Zrzeszenia Sportowego Start w Warszawie siatkarki I ligowego Startu po serii treningów na własnych obiektach wyjechały na dwutygodniowy obóz do Wisły.

1962

Pomyślnie wystartowały w rozgrywkach „A” klasy siatkarki Olimpii, które pokonały Polonię Gdańsk 3:2, a dorobek punktowy wzbogaciły walkowerem, bo na mecz nie dojechała drużyna Startu Gdynia. W kolejnych spotkaniach Olimpia pokonała 3:1 Nogat Malbork i 3:0 Błyskawicę Luzino. Elblążanki utrzymały fotel lidera wygrywając kolejne pojedynki po 3:0 z Portowcem Gdańsk i Dokerem Gdynia, pomimo przegranego pojedynku 2:3 z Gedanią Gdańsk.

W marcu, w Elblągu w sali Technikum Mechanicznego rozegrano turniej siatkówki I ligi. Elbląski Start pokonał Start Łódź 3:0 i Odrę Wrocław 3:1 oraz przegrał 0:3 z Gwardią Wrocław. W kolejnym turnieju Start przegrał z Gedanią Gdańsk i Startem Gdynia „umacniając się” na ostatnim miejscu w tabeli. Nie powiodło się także w Krakowie, gdzie elblążanki uległy 2:3 Polonii Świdnica i 0:3 Wiśle Kraków. Oczekiwano na poprawę dyspozycji siatkarek podczas turnieju w Elblągu, ale do tego nie doszło, bo przegrały one w majowym turnieju 2:3 z Gedanią Gdańsk i 0:3 ze Startem Gdynia. To przesądziło o rozstaniu się elbląskiego Startu z I ligą. Młody, niedoświadczony zespół nie potrafił nawiązać wyrównanej walki z doborowym, ligowym towarzystwem.

Siatkarki Olimpii wygrały rywalizację w „A” klasie i stanęły przed możliwością wywalczenia awansu do II ligi. Natomiast siatkarze Olimpii po pokonaniu 3:1 Arki Gdynia i 3:0 Bałtyku Gdynia zdobyli mistrzostwo „B” klasy z równoczesnym awansem do „A” klasy.

Zapadły znamienne decyzje organizacyjne. Połączyły się kobiece sekcje siatkówki Olimpii i Startu, występując pod nazwą Start. Pierwsza grupa występowała w II lidze, rezerwy w „A” klasie, a juniorki w lidze juniorek. Trenerami drużyn byli: Kazimierz Matys i Lech Kozłowski.

Siatkarze Olimpii grali z różnym skutkiem, mieli słabsze mecze w „A” klasie, ale też wygrywali m. in. 3:2 z Pogonią Lębork, 3:0 z Zatoką Puck i 3:2 ze Startem Gdynia. W tabeli (10. drużyn) Olimpia po pierwszej rundzie zajmowała czwarte miejsce. Trzon drużyny stanowili: bracia Rynkowscy, Litwinko, Wiski, Antoniuk, Giesek, Rakoczy i Świetlicki. 

1963

W rozgrywkach II ligi siatkówki kobiet, a właściwie lidze terytorialnej, drużyna Startu Elbląg na turnieju w Malborku wygrała 3:2 z Nogatem Malbork, 3:0 z Legią I b Warszawa i uległa 2:3 drużynie Zdrowie Warszawa. Elblążanki do rozgrywek przystąpiły w składzie: Oleksińska, Matys, Pachojko, Chorążewicz, Kwiatkowska, Boetscher, Pieczysta, Matuszak i Modrzewska. W drugim turnieju w Warszawie nie było już tak dobrze, bo elblążanki przegrały 2:3 z AZS II Warszawa i 1:3 ze Spartą Warszawa.

Przewodzące stawce w „A” klasie siatkarki Startu niespodziewanie przegrały 0:3 z Dokerem w Gdyni.

Pomyślnie rozpoczęli drugą rundę siatkarze Olimpii w „A” klasie pokonując Dokera Gdynia 3:1, a w kolejnych m. in. Start Gdynia 3:2 i zajmowali drugie miejsce w tabeli.

W II lidze siatkarki Startu pokonały 3:1 Motor Lublin i uległy 0:3 AZS Białystok. Na turnieju w Elblągu zawodniczki Startu ponownie przegrały 0:3 z AZS Białystok, ale pokonały 3:0 Nogat Malbork i 3:2 Motor Lublin.

W „A” klasowych pojedynkach siatkarki Startu przegrały 0:3 z MKS Świt z Sopotu, natomiast siatkarze Olimpii zdobyli punkty walkowerem w meczu z Pogonią Lębork, a w kolejnych meczach ograli 3:1 Zatokę Puck i ulegli 2:3 GKS Wybrzeżu w Gdańsku.

1964

Po pierwszej rundzie sezonu w „A” klasie, siatkarze Olimpii zajmowali szóste miejsce w tabeli. Stawce przewodziła drużyna GKS Wybrzeże Gdańsk. W drugiej rundzie elblążanie grali ze zmiennym szczęściem, ale kibiców cieszyły ich zwycięstwa 3:1 nad Spójnią Gdańsk i 3:0 nad Dokerem Gdynia. Potem przyszło zwycięstwo 3:1 z Pogonią Lębork i przegrana 1:3 z Flotą Gdynia. Najlepszą dyspozycję w obu meczach z elblążan zademonstrował grający trener Stefan Waśko. Ostatecznie podopieczni trenerów Eugeniusza Olszewskiego i Stefana Waśko na finiszu sezonu zajęli piąte miejsce w „A” klasie

W „A” klasie kobiet siatkarki Startu przewodziły stawce, a prymat potwierdziły zwycięstwami po 3:0 nad MKS Sopot i Polonią Gdańsk, a w kolejnych meczach ograły po 3:0 Gedanię i Portowca z Gdańska. Po wygraniu rywalizacji w „A” klasie, celem siatkarek była I liga. Odmłodzona drużyna, pod wodzą trenera Stefana Waśko, przygotowywała się do turniejowych bojów, których wyniki decydowały o awansie. Z drużyną rozstały się kończąc przygodę ze sportem Matysowa, Knyszewska i Pachojko. Elblążanki awansowały z półfinałów do finałowego turnieju o I ligę. Na turnieju w Grudziądzu zmierzyły się z Częstochowianką Częstochowa, Startem Łódź, AZS Kraków, Kolejarzem Katowice i Spartą Złotów, ale awansu nie zdobyły. Krótko po tym sekcję siatkówki rozwiązano.

Siatkarze „A” klasowej Olimpii od zwycięstw 3:0 nad Jurandem Malbork i 3:1 nad Zatoką Puck rozpoczęli nowe sezon. Potem były przegrane mecze 2:3 z Portowcem Gdańsk i 0:3 z AZS Gdańsk, a następnie ograli 3:1 Spójnię Gdańsk i 3:0 rezerwy I ligowego GKS Wybrzeże. Siatkarki Startu w „A”  klasie, z braku składu oddały walkowerem mecz z Portowcem Gdańsk i przegrały 0:3 z AZS Gdańsk. Nastroje w drużynie poprawiły się po zwycięstwach 3:2 nad MKS Sopot i 3:1 nad gdańską Polonią.

Sekcja siatkówki ZKS Olimpii dysponowała w tym czasie drużynami, seniorów w „A” klasie i juniorów walczących w lidze wojewódzkiej. Nabór do sekcji miał naturalny przebieg. Podstawę stanowili uczniowie Zespół Szkół Mechanicznych i Technikum Budowlanego, gdzie postawiono na propagowanie dyscypliny. Juniorzy Olimpii zaliczani byli do czołówki drużyn w województwie. Wywalczyli brązowe medale podczas III Spartakiady Województwa Gdańskiego, a siatkarze Józef Rakoczy i Adam Lebowy zostali powołani do kadry województwa.

1965

Siatkarze juniorzy Olimpii pokonali w lidze wojewódzkiej 3:0 MKS Malbork, następnie wygrali 3:2 z AZS Gdańsk.  Na finiszu sezonu elblążanie zajęli trzecie miejsce, a ligę juniorów złożoną z 8. zespołów wygrała drużyna MKS Oliwa przed GKS Wybrzeże z Gdańska.

Turniej o Puchar Wyzwolenia Elbląga z udziałem 9. drużyn wygrali siatkarze TKKF Zamech przed TKKF Cezar Gdańsk, TKKF Polena Gdańsk i TKKF Relaks Elbląg.

Rundę wiosenną o mistrzostwo „A” klasy drużyna siatkarzy Olimpii rozpoczęła dobrze, bo po czterech zwycięstwach zajmowała czwarte miejsce, liderował Portowiec Gdańsk. Opiekunem sekcji z „nadania” przez ZKS Olimpia był Jerzy Szuliniewicz, wiceprzewodniczący ZMS w Zamechu. Siatkarze grali w składzie: Józef Rakoczy, Ludwik Wiski, Lucjan Jędraszak, Jan Dudo, Paweł Lewko i Czesław Andrukiewicz.

W „A” klasie ze zmiennym powodzeniem rywalizowały siatkarki Startu. Zmieniający się skład kadry drużyny nie pozwalał na snucie planów o awansie do I ligi. Bliżsi celu, zajęcia II miejsca byli siatkarze Olimpii, ale po przegranych meczach po 2:3 z Portowcem Gdańsk i Bałtykiem Gdynia spadli na czwarte miejsce w tabeli i tak zakończyli sezon.

Amatorsko rozwijała się siatkówka w elbląskim TKKF Relaks, a zajęcia prowadził instruktor Zygmunt Misiewicz.

W nowym sezonie „A” klasowym siatkarzom wiodło się lepiej. Po pierwszej rundzie zajmowali trzecie miejsce w tabeli.

W grudniu do Elbląga przyjechała drużyna Dynama z Berlina, grająca w niemieckiej ekstraklasie. Goście przegrali 1:3 jedyny mecz w czasie pobytu na Wybrzeżu, a ich pogromcami okazała się reprezentacja Elbląga.

1966

Elbląski Szkolny Związek Sportowy zorganizował turniej piłki  siatkowej o mistrzostwo Elbląga. Wystartowało sześć reprezentacji szkół średnich, siatkarzy chłopców. Mistrzostwo wywalczyło Technikum Budowlane przed Technikum Mechanicznym i Technikum Ekonomicznym.

Męska drużyna Olimpii w rozgrywkach „A” klasy rywalizowała ze zmiennym szczęściem. W styczniu uległa 0:3 AZS Gdańsk i 1:3 Startowi Gdynia. Ostatecznie siatkarze Olimpii zakwalifikowali się do rozgrywek o awans do I ligi. Musieli jednak przebrnąć przez  dwustopniowy etap eliminacji. W pierwszym z udziałem 48. zespołów podzielonych na sześć grup. W elbląskiej znalazły się: Lechia Tomaszów, Społem Łódź, Portowiec Gdańsk, Huragan Wołomin, Włókniarz Białystok, Podchorążówka Szczytno i OKS Olsztyn. Dwie najlepsze drużyny z grupy awansowały do półfinałów. W pierwszym turnieju w Elblągu Olimpia pokonała 3:0 Lechię i uległa 2:3 łódzkiemu Społem. W kolejnym pojedynku Olimpia pokonała 3:1 Podchorążówkę ze Szczytna. Niestety pierwsza próba przejścia przez sito eliminacji nie powiodła się, ale to nie zaszkodziło rozwojowi dyscypliny w Elblągu.

Nowy sezon w lidze okręgowej siatkarze Olimpii rozpoczęli w dobrym stylu. W Gdańsku pokonali 3:2 Polonię, w Pucku ograli 3:0 Zatokę, pokonali po 3:2 Portowca Gdański i Start Gdynia, wygrali 3:0 z GKS Gdańsk i po pierwszej rundzie prowadzili w tabeli. Elblążanie grali w składzie: dwaj bracia Rynkowscy, Stefan Waśko, Jaworski, Tomaszewski, Paweł Demczuk, Dudo i Bancerz. W Elblągu już debatowano o awansie do II ligi. Kierownikiem sekcji i trenerem juniorów był Eugeniusz Olszewski, a trenerem seniorów Stefan Waśko.

1967

W rozgrywkach „A” klasy siatkarze Olimpii pokonali 3:2 GKS Wybrzeże Gdańsk, ale wcześniejsza przegrana z gdańskim Portowcem sprawiła, że zajęli drugie miejsce w tabeli i stracili szanse na awans do II ligi.

W listopadzie wznowiono rozgrywki w „A” klasie z udziałem drużyn Olimpii Elbląg, Startu Gdynia, Polonii Gdańsk, Bałtyku Gdynia, Spójni Gdańsk, GKS Wybrzeże Gdańsk, Juranda Malbork i LZS Starogard Gdański. Elbląska Olimpia trenowana była przez Stefana Waśko, który równocześnie grał z zespołem w składzie: Ryszard i Waldemar Rynkowscy, Leszek Tomaszewski, Jan Dudo, Jerzy Bancerz, Bogumił Pliszka, Włodzimierz Gesek, Paweł Demczuk i Bogumił Brzeziński. Kierownikiem sekcji był Eugeniusz Olszewski.

1968

Półmetek rozgrywek osiągnęli siatkarze w „A” klasie. Olimpia zajmowała trzecie miejsce w tabeli tracąc do prowadzącego Bałtyku Gdynia 2 pkt. Finisz sezonu był lepszy, ale nie ukoronowany prawem gry o ligę. Olimpia w ostatnim meczu pokonała 3:0 (15:6, 15:5, 15:5) drużynę GKS Wybrzeże Gdańsk i zajęła drugie miejsce w „A” klasie, a sezon wygrali siatkarze z Gdyni. Natomiast juniorzy Olimpii w rozgrywkach ligi wojewódzkiej z udziałem 12. zespołów zajęli 10. lokatę.

Z okazji Dnia Metalowca, w Gdańsku zorganizowano turniej o puchar Zarządu Okręgu Związku Zawodowego Metalowców. Trofeum zdobyła Olimpia Elbląg wyprzedzając zespoły Polonii Gdańsk i Startu Olsztyn.

Trwały rozgrywki w lidze wojewódzkiej, a siatkarze seniorzy Olimpii pokonali 3:0 w Nowym Dworze tamtejszy LZS Żuławy.

1969

Bardzo dobrze spisywali się w lidze wojewódzkiej juniorzy Olimpii prowadzeni przez trenera Eugeniusza Olszewskiego. Zajmowali czołowe miejsce w tabeli grając w składzie: Wł. Tomaszewski, Zb. Bednarski, Wł. Gajdzis, A. Pućko, W. Michalczyk, K. Falkiewicz, P. Sztramski i W. Pestka.

1970

W rozgrywkach ligi okręgowej siatkówki mężczyzn drużyna działająca przy wsparciu Zakładów Naprawczych Mechanizacji Rolnictwa o nazwie WLKS Neptun Elbląg pokonała 3:1 Neptun Starogard Gdański, 3:1 LZS Nowy Dwór Gdański, 3:2 SKS Gdynia i 3:0 AZS Gdańsk.

Drużyna siatkarek Zamechu uczestniczyła w rozgrywkach o tytuł najlepszego zespołu Związku Zawodowego Metalowców. Zwyciężyła w okręgu gdańskim i awansowała do strefowego turnieju w Łodzi.

Wyłoniono mistrzowskie zespoły siatkówki szkół podstawowych roku szkolnego 1969/70. Laury Mistrzów Elbląga  zdobyli chłopcy z Sp nr 3 i dziewczęta z SP nr 24.

1973

Drużynę siatkarzy WLKS Neptun Elbląg trenował duet Stefan Waśko i Eugeniusz Olszewski, a grali wówczas: Jerzy Bancerz, Andrzej Huttner, Wit Michalczuk, Krzysztof Skorupa, Józef Jabłoński, Włodzimierz Gajdzis, R. Malach, Bogdan Rybczyński, A. Kruk, Waldemar Szeląg, Czesław Łuński, M. Turczyński, Ryszard Malec, Cz. Trzaskowski, Zbigniew Borawski i Andrzej Puczko. Ta drużyna wygrała turniej z udziałem reprezentacji siatkarzy województw gdańskiego i koszalińskiego oraz Stali Grudziądz. Siatkarze elbląskiego Neptuna konsekwentnie plasowali się w czołówce tabeli klasy okręgowej potwierdzając wysokie aspiracje walki o II ligę. Obok zespołu seniorów trenował juniorski narybek szkół średnich i najmłodsi adepci ze szkół podstawowych. Juniorzy uczestniczyli w rozgrywkach ligi wojewódzkiej. Po I rundzie sezonu seniorzy w stawce sześciu drużyn ligi okręgowej zajmowali pierwsze miejsce w tabeli.

W listopadzie siatkarze Neptuna dwukrotnie pokonali Start z Gdyni na wlasnym boisku.

1974

Siatkarze Neptuna prowadzili w rozgrywkach klasy okręgowej po pierwszej rundzie sezonu. Drugą rozpoczęli ze zmiennym szczęściem. Najpierw przegrali 2:3 z Bałtykiem Gdynia, a w rewanżu, solidnie zmobilizowani pokonali rywali 3:1. W ostatnich meczach sezonu siatkarze pokonali 3:1 i 3:0 Zatokę w Pucku i wywalczyli mistrzostwo uprawniające do walki o awans do II ligi.

Juniorzy z tego klubu grali o mistrzostwo okręgu, a kadrę drużyny stanowili uczniowie Technikum Mechanicznego. W czasie ferii zimowych siatkarska młodzież miała zgrupowanie dochodzeniowe, a celem był dobry start w Wojewódzkich Igrzyskach Młodzieży.

Mistrzostwo Elbląga w rywalizacji zespołów szkolnych zdobyły siatkarki z Zasadniczej Szkoły Odzieżowej prowadzone przez trenerkę Z. Przybyłkową, a także siatkarze z Technikum Mechanicznego trenowani przez Stefana Waśko.

Siatkarzom Neptuna nie udało się zdobyć awansu do II ligi, awansowali wprawdzie do fazy półfinałowej lecz tu przegrali z AZS Olsztyn, zespołem będącym zapleczem I ligowej drużyny.

Mistrzostwo Elbląga kobiet wywalczyła drużyna KS „Rzemieślnik”, natomiast w rywalizacji męskich zespołów najlepsza okazała się ekipa Wojska Polskiego.

W Elblągu powstał nowy klub LKS „Drużno” w miejsce LKS „Neptun”. Prezesem wybrano Józefa Sowę, zastępcę naczelnika powiatu, który poinformował, że jedną z sześciu sekcji będzie piłka siatkowa.

Lato w mieście upływało pod znakiem organizowanego przez TKKF turnieju siatkarskich trójek. Zwyciężyła reprezentacja ul. Władysława IV, w której grali Ryszard Rynkowski (późniejszy znany kompozytor i piosenkarz), Waldemar Rynkowski i Adam Lewko.

Siatkarze „Drużna” prowadzeni przez trenera Eugeniusza Olszewskiego zdobyli Puchar Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego LZS na turnieju w Gdańsku i przygotowywali się do startu w klasie okręgowej. Drużynę wzmocnił duet siatkarzy warszawskiego AZS odbywający służbę wojskową W Szkole Oficerów Rezerwy przy OSWL w Elblągu. Drużyna pojechała na turnieje do NRD organizowane z okazji 25-lecia powstania tego państwa i zwyciężyła w konfrontacji z zespołami z różnych krajów. W Elblągu rosły apetyty na siatkarską II ligę, bo po pierwszej rundzie z kompletem zwycięstw w klasie okręgowej przewodzili siatkarze Drużna.

1975

Ubiegłoroczny prymat  siatkarek z Koła Sportowego „Rzemieślnik” przy Cechu Rzemiosł Różnych wśród innych drużyn w mieście, nie był zaskoczeniem dla sympatyków siatkówki. Kobieca sekcja funkcjonowała przy KS „Rzemieślnik” od roku 1968 i notowała już wcześniej na koncie sukcesy w sporcie wyczynowym, a także w turniejach organizowanych przez stowarzyszenia związkowe, sportowe i zakłady pracy. Drużynę prowadziła jej najlepsza zawodniczka Bożena Kwiatkowska. Dorobek zespołu to m.in. trzykrotne zdobycie tytułu Mistrza Elbląga i kilkakrotne wywalczenie Pucharu CRZZ w okręgu.

1976

Męska siatkówka była jedną z wiodących dyscyplin sportowych w KS „Rzemieślnik”. Zespół prowadzony przez Janusza Falęckiego reprezentował Cech Rzemiosł Różnych we wszystkich Międzywojewódzkich Spartakiadach Rzemiosła, kilkakrotnie zajmując I miejsca. Prawie zawsze w ścisłej czołówce plasowali się siatkarze Cechu na turniejach organizowanych przez Wojewódzkie Rady Zrzeszenia Sportu i Turystyki „Ogniwo”. Do wyróżniających się siatkarzy „Rzemieślnika” należeli obok Janusza Falęckiego – Michał Puda, Czesław Kata, bracia Henryk, Jan i Tadeusz Walentynowiczowie, Marian Szuniewicz i Andrzej Kruk.

1977

Utworzenie województwa elbląskiego sprawiło, że powstała Wojewódzka Federacja Sportowa. Równocześnie powoływano związki sportowe, a wśród nich utworzono Okręgowy  Związek Piłki Siatkowej. Założycielem, wiceprezesem i prezesem OZPS był w latach 1976-98 Stefan Waśko.

Siatkarze elbląskiego Orła trenowani przez Adam Łuckiego wygrali turniej w Słupsku pokonując AZS Koszalin 3:2, Pogoń Lębork 3:1 i AZS Słupsk 3:0. Był to ostatni sprawdzian przed barażami o awans do II ligi. Elblążanom nie powiodło się, a w lidze międzywojewódzkiej grali ze zmiennym szczęściem, m. in. dwukrotnie ulegli AZS Słupsk po 1:3 i na półmetku rozgrywek Orzeł zajmował 7. miejsce w tabeli na 8. drużyn w grupie.

W grudniu zakończyły się boje amatorskich drużyn o mistrzostwo Elbląga. Najlepsza w rywalizacji 16. zespołów kobiet okazała się ekipa Zamechu prowadzona przez trenera Henryka Gutowskiego. Mistrzynie zdobyły puchar WRZZ grając w składzie: Bożena Kwiatkowska, Anna Szczęsna, Iwona Pawlak, Celina Kryńska, Teresa Brysiewska, Barbara Brysiewska, Elżbieta Kotarska, Mirosława Jagodzińska, Jadwiga Olesiak i Aleksandra Szparagowska.

Puchar TKKF zdobyli siatkarze ZSZ Zamechu trenowani przez Romana Błaszczyka. Okazali się najlepsi z 20. drużyn grając w składzie: Czesław Ebernicki, Krzysztof Kieljan, Janusz Sulkowski, Andrzej Leszczyński, Tadeusz Popis, Tomasz Zalewski, Romuald Łukaszewicz i Wiesław Pankiewicz.

1978

Elbląg był organizatorem strefowych MP juniorów starszych w siatkówce. W turnieju uczestniczyły drużyny Pogoni Połczyn Zdrój, AZS Słupsk, Chemika Bydgoszcz oraz elbląskie Start i Orzeł. Elbląska WSF zorganizowała turniej puchar prezydenta miasta. Zwyciężyły siatkarki Spójni Gdańsk, a elbląski Orzeł w meczach grupowych uległ po 0:3 AZS Warszawa, Gedanii Gdańsk i Nogatowi Malbork.

Nie wiodło się siatkarzom Orła w lidze międzywojewódzkiej w której rywalizowali z zespołami: Stoczniowca II Gdańsk, Pogoni Lębork, AZS PG, Startu Gdynia, AZS Słupsk, Chemika Gdańsk i Zastalu Braniewo. Elblążanie zajmowali ostatnie miejsce w tabeli.

Rada Koła Sportowego „Rzemieślnik” podjęła decyzję o rozwiązaniu drużyny kobiecej siatkówki. Powodem podstawowym były problemy z uzyskaniem sali na treningi. Do najlepszych siatkarek w okresie funkcjonowania zespołu należały Bożena Kwiatkowska, Anna Głowacka, Maria Głowacka, Anna Witek, Jolanta Jackiewicz i Ewa Rysewicz. 

1979

Siatkarze Orła rozstali się z klasą międzywojewódzką. Na czele Okręgowego Związku Piłki Siatkowej stał Michał Lizak, a w okręgu było zarejestrowanych niespełna 600 zawodniczek i zawodników. Do klasy międzywojewódzkiej awansowały siatkarki KS „Orzeł” Elbląg, ale odbiegały poziomem wyszkolenia od innych zespołów.

1980

Promocji siatkówki miał służyć turniej z udziałem drużyn z krajowej elity. Do Elbląga zaproszono zespoły ekstraklasy Czarni Słupsk, Spójni Gdańsk i Siarki Tarnobrzeg, II ligowe Warmia Olsztyn i Gedania Gdańsk. Niestety na mecze przychodziła garstka kibiców, szkoły nie wykazywały zainteresowania, jedynie z Fromborka przyjechała, pomimo trudnych warunków na drodze, grupa młodzieży inspirowana przez pasjonata siatkówki Edwarda Urbanowicza. Turniej wygrała drużyna ze Słupska.

Siatkarki Orła na dwie kolejki do zakończenia sezonu zajmowały przedostatnie miejsce w tabeli ligi międzywojewódzkiej. Zdecydowano o utworzeniu klasy sportowej ze specjalizacją piłka siatkowa w SP 19. Siatkarki Orła pożegnały się z klasa międzywojewódzką.

Na turnieju w Człuchowie rywalizowały reprezentacje Zrzeszenia Sportowego Start z pięciu województw. Elbląska drużyna zajęła drugie miejsce za Gorzowem. Siatkarze reprezentujący KW MO zakwalifikowali się do finału krajowego.

Cdn

Źródła informacji: kroniki sportowe i publikacje prasowe Andrzeja Minkiewicza, wywiady autorskie.

Aktualizowano 27.04.2011