Autor: Andrzej Minkiewicz
Prawa autorskie zastrzeżone
PIŁKA RĘCZNA MĘŻCZYZN
Z historii
Początki polskiej piłki ręcznej sięgają roku 1918. Związane są one z polskimi legionistami internowanymi w Szczypiornie koło Kalisza, którzy w obozie jenieckim nauczyli się nowej gry od niemieckich strażników. Od nazwy miejscowości grę nazwano „szczypiorniakiem”. Formy organizacyjne przyjęto dopiero w 1928 roku, kiedy powstał Polski Związek Gier Ruchowych (obejmował koszykówkę, siatkówkę i ręczną). Od roku 1929 PZGS reprezentował Polskę w Międzynarodowej Federacji Amatorskiej Piłki Ręcznej (IAHF). W roku 1936 organizację przekształcono w Polski Związek Piłki Ręcznej. Po wojnie w 1945 r. działacze z Krakowa zainicjowali reaktywowanie związku. Został powołany na walnym zjeździe i miał siedzibę w Krakowie. Skrót nazwy związku PZPR kojarzył się z Polską Zjednoczoną Partią Robotniczą, toteż kiedy w 1957 roku ponownie reaktywowano związek otrzymał on nazwę Związek Piłki Ręcznej w Polsce.
W okresie międzywojennym od roku 1930 toczyły się rozgrywki o mistrzostwo Polski w wersji 11-osobowej dla mężczyzn (do roku 1966), a do rozgrywek 7- osobowych o tytuł mistrza kraju mężczyźni przystąpili w roku 1955.
W Elblągu
Początki męskiego szczypiorniaka w powojennym Elblągu datowane są na rok 1954 w klubie „Stal”. Drużynę trenował Mieczysław Pleśniak, a jej mentorem i opiekunem był Benedykt Mondygrał. Reprezentowała ona Elbląg w rozgrywkach „A” klasy. Ówczesne przepisy wymagały od klubu prowadzenia drużyny rezerw. Ten wymóg zapewnił sekcji Mieczysław Pleśniak nauczyciel w-f w Technikum Budowy Maszyn, który w szkole zaszczepiał młodym elblążanom szacunek do sportu i piłki ręcznej. W 1956 r. zorganizował on międzyklasowy turniej szczypiorniaka. Drużyny grały w 5-osobowych składach, bo na większe nie pozwalała mała sala. Zwyciężyła reprezentacja klasy I b, która w przyszłości utworzyła trzon sekcji piłki ręcznej w MKS Elbląg.
