Autor Andrzej Minkiewicz
Prawa autorskie zastrzeżone
JUDO
Z kart historii
Judo pochodzi z Japonii, a jego twórcą był Jigoro Kano (1860 – 1938), który zebrał i ulepszył chwyty jiu – jutsu nadając im nową formę przez usunięcie elementów mogących zagrozić zdrowiu lub życiu. Nazwę judo można tłumaczyć jako „droga do zwinności” lub „droga ustępowania”. Współczesne judo można określić jako rodzaj walki zapaśniczej, wymagającej specjalnego ubioru – judogi. Ogólny rozwój fizyczny, a w konsekwencji uzyskanie skuteczności w zawodach, to główne cele współczesnego judo. Celem przewodnim, uzyskanym przez systematyczne ćwiczenia, jak określał Jigoro Kano, jest doskonalenie samego siebie.
Judo rozwija szybkość, zwinność, wytrzymałość i siłę, a także spostrzegawczość, opanowanie, odwagę, odporność, koncentrację i wytrwałość, a ponadto ma niezaprzeczalny wpływ wychowawczy.
Odpowiednikiem klas sportowych w innych dyscyplinach sportu są w judo stopnie zaawansowania technicznego „ku” i „dan”. Przejście do każdego następnego stopnia wymaga odpowiedniej ilości wygranych walk i opanowania pewnej liczby elementów technicznych
Technikę judo można podzielić na dwie zasadnicze grupy: rzuty (nage – waza) i chwyty (katami – waza). Technika rzutów jest stosowana gdy przeciwnik traci równowagę lub jest z niej wytrącony, natomiast chwyty, a dosłownie technika obezwładnień – dzieli się na podgrupy: trzymania, duszenia i dźwignie.
Szczegóły dotyczące regulaminów stopni judo i sportowego, obejmującego m.in. grupy wiekowe, kategorie wagowe, czasu walki i rodzajów zawodów do wglądu na stronie
www.pzjudo.pl
Judo w Polsce
W latach trzydziestych XX wieku pewne elementy ju – jutsu wprowadzono do programu Akademii Wojskowych i szkolenia policji państwowej. Dopiero po wojnie, w roku 1947 do programu szkolenia praktycznego Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie wprowadzono ju –jutsu i samoobronę. Z inicjatywy Czesława Borejsza i Tadeusza Kochanowskiego w Zakładzie Atletyki i Samoobrony warszawskiej AWF założono pierwszą w Polsce sekcję judo. W roku 1954 przy sekcji podnoszenia ciężarów Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki utworzono podsekcję judo. W roku 1956 podsekcja się usamodzielniła. Podczas I Mistrzostw Polski w Judo rozgrywanych w roku 1957 w Łodzi powstał Polski Związek Judo. W dniu 14 października 1957 roku PZJ został zatwierdzony przez GKKFSiT, a w rok później stał się członkiem Europejskiej Unii Judo. Nowa dyscyplina sportu zyskiwała wielu sympatyków w kraju zwłaszcza w środowiskach studenckich Krakowa, Gdańska, Warszawy, Bydgoszczy, Gliwic, Wrocławia i Poznania.
Początki judo w Elblągu
Na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych z dużym zainteresowaniem młodych elblążan spotkały się propozycje uczestnictwa w kursach samoobrony. Bliskość Trójmiasta i nagłaśniane przez ówczesne media wieści o działających tam sekcjach judo spowodowały zainteresowanie nową dyscypliną sportu. Bezpośrednimi przekaźnikami wiedzy o atrakcyjności judo byli elblążanie studiujący w gdańskich uczelniach. Inicjatorem utworzenia sekcji judo w Związkowym Klubie Sportowym „Olimpia” był Wiesław Sawicki, organizator i trener. Kierownictwo sekcji judo objął Józef Michej, a trzon kadry zawodniczej stanowili bracia Tadeusz i Janusz Pietrusińscy, Remigiusz Wencius, Waldemar Aszemberg, Wiesław Turulski, Jan Gołąbek i Sławomir Grzegorek.
